မန္တလေးမြို့ ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းရှိ ကျူးကျော်အိမ်ရာများအတွက် အငှားအိမ်ရာများ ဆောက်လုပ်ပြီးပြီ။ ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီးအစိုးရသည် ဒဂုံမြို့သစ်တောင်ပိုင်းတွင် အငှားအိမ်ရာများ ဆောက်လုပ်နေပြီ၊ မြို့ပြနှင့် အိမ်ရာဖွံ့ဖြိုးရေးဦးစီးဌာနကလည်း ရန်ကုန်မြို့၊ လှိုင်သာယာနှင့် ဒဂုံဆိပ်ကမ်းတွင် အငှားအိမ်ရာများ စုစုပေါင်း ၁,၈၀၀ ခန့် ဆောက်လုပ်နေပြီး ဧရာဝတီတိုင်း၊ ပုသိမ်မြို့၊ စစ်ကိုင်းတိုင်း မုံရွာမြို့၊ မကွေးတိုင်း မကွေးမြို့၊ ကချင်ပြည်နယ် မြစ်ကြီးနားမြို့ စသည်တို့တွင်လည်း လေးခန်းတွဲ လေးထပ်အငှားအိမ်ရာများ ဆောက်လုပ်ပြီးပြီ စသည့်သတင်းကောင်းများကို ၂၀၁၆ နှစ်ဦး၌ ထူးထူးခြားခြားကြားသိရသည်မှာ မင်္ဂလာရှိလှ၏။

 အဆိုပါ အငှားအိမ်ရာများကို ပြည်သူ့အငှားအိမ်ရာ (Public Rental Housing)ဟု သတ်မှတ်ထား၏။ ပြည်သူဟူသော စကားရပ်တွင် အစိုးရဝန်ထမ်းမှမဟုတ် ပုဂ္ဂလိက စက်ရုံ၊ အလုပ်ရုံတွင် လုပ်ကိုင်သူများ ကိုယ်ပိုင်အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုသူများအားလုံး ပါဝင်၏။ ပုံစံကျမဟုတ်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ (Informal Sector) ဥပမာ- ခေါင်းရွက်ဗျပ်ထိုးဈေးသည်များ၊ ကျပန်းအလုပ်သမားများပါ ငှားရမ်းနေထိုင်ခွင့်ရှိရမည်ဖြစ်ပါ၏။

 ယခုအခါ အထက်ပါပြည်သူ့ အငှားအိမ်ရာများကို အဘယ်ကြောင့် အားသွန်ခွန်စိုက် ဆောက်လုပ်ကြရသနည်းဟု မေးမြန်းသင့်၏။ အဖြေမှာ တန်ဖိုးနည်းအရောင်းအိမ်ရာ (Low Cost Housing) တစ်နည်းအားဖြင့် ဝင်ငွေနည်းသူတို့ ဝင်ငွေအလိုက် ဝယ်ယူခွင့်ရရှိ မည့်အိမ်ရာ (Affordable Hous-ing) များ တည်ဆောက်ရာတွင် အောင်မြင်မှုမရရှိခဲ့ခြင်းကြောင့်ဟုဆိုရမည်ဖြစ်ပါသည်။ ရန်ကုန်မြို့တွင် ရွှေလင်ဗန်းအိမ်ရာသည် မျက်မှောက်ကာလ ဒီမိုကရေစီခေတ်တွင် ပထမဦးဆုံးပေါ်ပေါက်ခဲ့သော တန်ဖိုးနည်းအိမ်ရာဖြစ်၏။ အိမ်ခန်းတန်ဖိုး ကျပ်သိန်း ၁၂၀ မှာ ပုဂ္ဂလိက တိုက်ခန်းဈေးထက်လည်းကောင်း၊ မြို့တော်စည်ပင်မှ ဆောက်လုပ်သော တန်ဖိုးမျှတအိမ်ရာထက်လည်းကောင်း၊ ဈေးနှုန်းသက်သာပါသော်လည်း ဝင်ငွေနည်းပြည်သူများ၊ တစ်လလျှင်မိသားစုဝင်ငွေကျပ်သုံးသိန်း အောက်ရရှိသူများအနေဖြင့် လုံးဝလက်လှမ်းမမီရှာပေ။ ဘဏ်ချေးငွေစနစ် (Housing Financing Mechanism) ကို ကျင့်သုံးသော်လည်း အတိုးများခြင်း၊ အရစ်တိုတောင်းခြင်း၊ ပထမအကြိမ် တစ်လုံးတစ်ခဲတည်း ကျပ် ၃၅ သိန်းပေးသွင်းရန် မတတ်နိုင်သဖြင့် မိသားစု ဝင်ငွေ သုံးသိန်းနှင့်အထက်ရရှိသူများပင် မဲပေါက်ပါလျက် မဝယ်နိုင်သူများ၊ ဝယ်ပြီးနောက် အမှန်တကယ်မနေထိုင်ဘဲ တစ်ဆင့်ငှားရမ်းသူများကြခြင်းကြောင့် စီမံကိန်းရည်မှန်းချက် အောင်မြင်မှုမရှိခဲ့ပေ။ အိမ်ခန်းဧရိယာကလည်း အခြားသောနိုင်ငံများမှ တန်ဖိုးနည်း အိမ်ရာထက် စတုရန်းပေ ၁၅၀ ခန့်ပိုမိုကြီးမားကျယ်ဝန်းနေသည်ကလည်း အကြောင်းတစ်ရပ်ဖြစ်ခဲ့လေ၏။ ယခင်ဆွေးနွေးပြီးဖြစ်သော အချက်အလက်များဖြစ်၍ အကျယ်မချဲ့တော့ဘဲ အကြောင်းရင်းဖွေရှာလျှင် အိမ်ရာဘဏ္ဍာရေးစနစ် (Housing Financing Mec-hanism) အားနည်းချက်နှင့် အိမ်ခန်းများကျယ်ဝန်း၍ ဆောက်လုပ်မှုစရိတ်ပိုမိုခြင်းဟူသော အဓိကအချက်နှစ်ရပ်ကြောင့် မအောင်မြင်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရပေသည်။

 ထို့ကြောင့် ပြည်သူ့အငှားအိမ်ရာလမ်းကြောင်းသစ်သို့ ပြောင်းလဲလာပြီဖြစ်ရာ ဒီတစ်ခါ မအောင်မြင်လျှင် မြို့ပြဒေသအိမ်ရာမဲ့မှန်သမျှ ကျူးဘဝသို့ တွန်းပို့ခံရတော့မည်မှာ အလွန်သေချာနေပြီဖြစ်၏။ အောင်မြင်မှုအတွက် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ပြည်သူ့အငှားအိမ် ရာမူဝါဒကို ပီပြင်စွာချမှတ်ဖို့ဖြစ်၏။ မူဝါဒဟုဆိုလျှင် နိုင်ငံခြားပညာရှင်များကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး နှစ်နှင့်ချီ၍ အစည်းအဝေးအကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကျင်းပလျက် ညှိနှိုင်းပေါင်းစပ်အဖြေရှာမှရမည်ဟု မထင်မှတ်စေလိုပါ။ မိမိလက်ဝယ်ရှိသောဆေးကို မည်သည့်ဝေဒနာရှင်အား မည်မျှဖြန့်ဖြူးပေးမည်ဟူသော သမားတော်၏ အမြင်သည် အရှင်းလင်းဆုံးကုထုံးမူဝါဒဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မိမိလက်ထဲမှနာရီကို မိမိဘာသာကြည့်တတ်လျှင် ဘယ်အချိန် ဘယ်ထဘီဝတ်ရမည်၊ ဘယ်ခရီး ဘယ်ဘီး(ယာဉ်)နှင့် သွားရမည်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ပြီဖြစ်၏။ နာရီပတ်ပြီး မကြည့်တတ်သော တောသူကြီးသားပမာ နိုင်ငံခြားသားပညာရှင်ခေါ်ရလျှင် သူကမိမိလက်ကိုကိုင်ကြည့်မည်။ ဘယ်နှနာရီဟုပြောပြီး နာရီကြည့်ခ တနင့်တပိုး ယူသွားမှာ သေချာနေ၏။ အလွန်ရှက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။ ဤကား စကားချပ်။

  ပြည်သူ့အငှားအိမ်ရာမူဝါဒဟူသည် ‘‘မြို့ပြဒေသတွင် နေထိုင်ကြသော အိမ်ရာမဲ့ဝင်ငွေနည်း ပြည်သူများနှင့် ဝင်ငွေအလယ်အလတ်ပြည်သူများအား ၎င်းတို့၏ဝင်ငွေနှင့် လက်လမ်းမီသည့် ငှားရမ်းခကို သတ်မှတ်၍ နေရာချထားပေးနိုင်မည့်အိမ်ရာများကို နိုင်ငံ တော်အစိုးရ၏ အစီအစဉ်ဖြင့် ဆောက်လုပ်ပေးရေး’’ ပင် ဖြစ်ပါသည်။ နိုင်ငံတော်အစိုးရ၏ အစီအစဉ်ဆိုရာ၌ အစိုးရနှင့် ပုဂ္ဂလိကပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သော အစီအစဉ်လည်း အကျုံးဝင်ပါသည်။ ဤမူဝါဒအရ ပြည်သူ့အငှားအိမ်ရာကို နှစ်မျိုးခွဲခြားနိုင်မည်ဖြစ်၏။ ပထမ အမျိုးအစားမှာ ငှားရမ်းခနည်းသော အငှားအိမ်ရာ (Low-Rent Housing) ဖြစ်ပါသည်။ ဒုတိယအမျိုးအစားမှာ ငှားရမ်းခအလယ်အလတ် အငှားအိမ်ရာ (Middle- Rent Housing) ဖြစ်ပါသည်။ လက်ရှိ ပုဂ္ဂလိကဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီများ ဆောက်လုပ်သော ကွန်ဒိုမဟုတ်သည့် အငှားအိမ်များသည် ဈေးကွက်ပေါက်ဈေး အငှားအိမ်ရာ (Market-Rent Housing)ဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့်အိမ်ရာအမျိုးအစားများတွင် ပါဝင်ပါသည်။

  ဆောင်းပါးအစတွင် ဖော်ပြထားသော ပြည်ထောင်စုအစိုးရ၏ ရန်ပုံငွေနှင့် တိုင်းဒေသကြီး၊ ပြည်နယ်အစိုးရများ၏ ရန်ပုံငွေများဖြင့် လက်ရှိနိုင်ငံတစ်ဝန်း ဆောက်လုပ်လျက်ရှိသော အငှားအိမ်ရာများသည် ဝင်ငွေနည်းပြည်သူများအတွက် ငှားရမ်းခနည်းသော ပြည် သူ့အငှားအိမ်ရာများ (Low-Rent Housing) သာဖြစ်ကြောင်း မူဝါဒသတ်မှတ်ပြီးဖြစ်လျှင် ဝင်ငွေသတ်မှတ်ချက်နှင့် ညီညွတ်မှုများ သတ်မှတ်ခြင်းနှင့် ငှားရမ်းခ (Afforda-ble Rent) သတ်မှတ်ခြင်းကို ဆောင်ရွက်ရန်သာရှိပါသည်။ ဝင်ငွေနည်းပြည်သူဟူသည် လက်ရှိမြန်မာနိုင်ငံ၏ အနည်းဆုံးလုပ်ခဖြစ်သော တစ်ရက် ၃,၆၀၀ နှုန်းဖြင့် တစ်လလျှင် တစ်သိန်းဝင်ငွေသည် အနည်းဆုံးဖြစ်ပါမည်။ ၎င်းတို့ပါ အကျုံးဝင်သော အငှားအိမ်ရာများ အထိကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဆောက်လုပ်ပေးနိုင်ရန် စဉ်းစားသင့်ပါသည်။ လက်ရှိ ရွှေလင်ဗန်းအိမ်ရာ ဝယ်ယူမှုတွင် မိသားစုဝင်ငွေ သုံးသိန်းနှင့်အထက်ကို ဝယ်ယူခွင့်သတ်မှတ်ထားကြောင်း တွေ့ရှိရ၏။ ထို့ကြောင့်ငှားရမ်းခနည်းသောပြည်သူ့အငှားအိမ်ရာများသည် မိသားစုဝင်ငွေတစ်သိန်းမှ သုံး သိန်းအထိကိုဦးစားပေးသတ်မှတ်သင့်ပါသည်။

  ဝင်ငွေအလိုက်ငှားရမ်းခ (သို့ မဟုတ်) အရစ်ကျအိမ်တန်ဖိုးငွေပေးသွင်းနိုင်မှု (Affardallit) ဟူသည့် နိုင်ငံတကာလေ့လာမှုများအရ မိသားစုဝင်ငွေ၏ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ သတ်မှတ်ကြောင်း တွေ့ရှိရ၏။ စာရေးသူတို့နိုင်ငံတွင် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ သတ်မှတ်လျှင် သင့်လျော်မည်ဟု ယူဆပါသည်။ အိမ်လခသတ်မှတ်ရာ၌ အခြားအရေးကြီးသောအချက်မှာ အိမ်လခရငွေကို စုပေါင်းလျှင် နှစ်မည်မျှကြာသောအခါ ဆောက်လုပ်မှုကုန်ကျစရိတ်ပြန်ရမည်နည်းဟူသော အရင်းကျေကာလကို သတ်မှတ်ရန်ဖြစ်၏။ အရင်း ကျေသောအခါ နောက်တစ်ဖန် ပြန်လည်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု (Pevolv-ing Investment) ဖြင့် အဆောက်အအုံများ ထပ်မံတိုးပွားလာမည် ဖြစ်ပါသည်။ လက်ရှိရန်ကုန်မြို့မှ တန်ဖိုးနည်းအိမ်ရာတစ်ခန်းလျှင် သိန်း ၁၁၀ မှ ၁၂၀ ခန့် အရင်းကုန်ကျရာ ဝင်ငွေနည်းသူတို့ထံမှ အ ထက်ပါ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းဘောင်အတွင်း လစဉ်အိမ်ငှားရမ်းခကို ပျမ်းမျှတစ်ခန်းလျှင် ၅၀,၀၀၀ သတ်မှတ်ပါက အနှစ် ၂၀ တွင် အရင်းကျေမည်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရပါသည်။ အိမ်ငှားခလည်း အရင်းကျေကာလလည်း အလွန်ရှည်လျားမှုမရှိစေရန် နှစ် ၂၀ မှ ၃၀ အ ထိ သတ်မှတ်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရပါသည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုဝင်ငွေ၊ အိမ်ခန်းအကျယ်အဝန်းနှင့် ငှားရမ်းခကို အောက်ပါအတိုင်း သတ်မှတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

(က) မိသားစုလစဉ်ဝင်ငွေ (တစ်သိန်းမှ နှစ်သိန်းအတွက်) အိမ်ခန်းအကျယ် ၂၀၀ စတုရန်းပေမှ ၃၅၀ ခန့်အထိ လစဉ်ငှားရမ်းခ ၃၀,၀၀၀မှ ၄၀,၀၀၀ ကျပ်အထိ (လက်ရှိအချိန်အခါတွင် လှိုင်သာယာမြို့၌ စတုရန်းပေ ၁၅၀ ခန့်သာရှိသော အိမ်ခန်းကို ၃၅,၀၀၀ ခန့်) ပေး၍ ငှားရမ်းနေထိုင်နေရကြောင်း သိရှိရပါသည်။

(ခ) မိသားစုဝင်ငွေ နှစ်သိန်းအထက်မှ သုံးသိန်းအတွက် အိမ်ခန်းအကျယ်စတုရန်းပေ ၃၅၀ မှ ၅၀၀ အထိ လစဉ်ငှားရမ်းခ ၄၅,၀၀၀ မှ ၆၀,၀၀၀ ခန့်အထိ။

တိုင်းဒေသကြီးနှင့် ပြည်နယ်များရှိ လက်ရှိအိမ်ခန်းများမှာ စတုရန်းပေ ၆၀၀၊ ၆၅၀ ခန့်ရှိကြောင်း လေ့လာသိရှိရပြီး ဒေသအခြေအနေအရ ဒုတိယအမျိုးအစားငှားရမ်းခနှုန်းကို အခြေခံသတ်မှတ်ရန် သင့်လျော်မည်ဟု ယူဆပါသည်။

အိမ်ခန်းများ ရေရှည်တည်တံ့မှု၊ အိမ်ရာစခန်းစိမ်းလန်းသာယာမှုများသည် ပြင်ဆင်ထိန်းသိမ်းမှုပေါ်တွင် လုံးဝတည်မီနေပါသည်။ လက်ရှိမြန်မာနိုင်ငံတစ်ဝန်းရှိ အငှားအိမ်ရာ၊ အရောင်းအိမ်ရာအားလုံးသည် ပြင်ဆင်ထိန်းသိမ်းမှု အလွန်ညံ့ဖျင်းကြောင်း တွေ့ရှိရ၏။ အချို့အဆောက်အအုံများမှာ နှစ်ပေါင်း ၆၀ မျှကြာသည့်ကာလအတွင်း တစ်ကြိမ်တစ်ခါပင်မျှ ဆေးသုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ရေညှိစွဲ၍ အဟောင်းအသွင် မကောင်းအမြင်နှင့် တကောင်းဘုရင်ခေတ်အိမ်များလားဟု ထင်မှတ်ဖွယ်ဖြစ်နေ၏။ အထူးသဖြင့် ခေတ်အဆက်ဆက် အစိုးရအိမ်ရာများတွင် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို သင်ခန်းစာယူ၍ အိမ်ရာစီမံကိန်းအသစ်များအတွက် အဖြေရှာရမည်ဖြစ်၏။

သို့ဖြစ်၍ အငှားပြည်သူ့အိမ်ရာများတွင် ပြင်ဆင်ထိန်းသိမ်းရေးအတွက် မတည်ငွေ (Sinking Fund) တစ်ရပ် ထူထောင်ထားရှိသင့်၏။ အိမ်ခန်းငှားရမ်းခ နှစ်လစာ (သို့မဟုတ်) သုံးလစာကို စပေါ်ငွေအဖြစ် တင်သွင်းစေပြီး ယင်းငွေအားလုံးကို ပြင်ဆင်ထိန်းသိမ်းရေး ရန်ပုံငွေအဖြစ် ထူထောင်ပေးနိုင်၏။ အစိုးရအနေဖြင့်လည်း အချိန်ကာလအလိုက် ထည့်သွင်းပေးသင့်၏။

ထို့အပြင် ငှားရမ်းခရငွေမှ တစ်ခန်းလျှင် ၅,၀၀၀ မှ ၁၀,၀၀၀ အထိကို ပြင်ဆင်ထိန်းသိမ်းရေး ရန်ပုံငွေအဖြစ် အစိုးရက သီးသန့်ပြန်လည်ခွဲဝေသတ်မှတ်ပေးလျှင် ခြေသုံးချောင်းထောက်ပြင်ထိန်းဘဏ္ဍာငွေကို တည်ဆောက်နိုင်မည်ဖြစ်ပေသည်။ ဥပမာ ငှားရမ်းခတစ်လ ၅၀,၀၀၀ ရလျှင် အစိုးရက ၄၀,၀၀၀ သာယူပြီး ၁၀,၀၀၀ကို ပြင်ဆင်ထိန်းသိမ်းရေး ရန်ပုံငွေထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးရန်ဖြစ်၏။ အစိုးရ၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအတွက် အရင်းကျေကာလကိုလည်း သတ်မှတ်ထားရှိရန် လိုအပ်ပါသည်။ ငွေရင်းပေါ်လျှင် ထပ်မံမြှုပ်နှံနိုင်ရန်အ တွက်လည်းကောင်း၊ ငှားရမ်းခနှုန်းမြင့်မားမှု မရှိစေရန်အတွက်လည်းကောင်း အရင်းကျေကာလကို နှစ်၂၀ မှ နှစ် ၃၀ အတွင်း သတ်မှတ်လျှင် သင့်လျော်မည်ဖြစ်ပါသည်။ အကယ်၍ အစိုးရသည် ပြင်ထိန်းငွေအားလုံးကျခံရမည်ဆိုလျှင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသည့်ငွေ၊ ပြင်ထိန်းအ တွက် ထပ်မံပေးရငွေများကြောင့် စီမံကိန်းများ ရေရှည်တည်တံ့မှု (Sustainability)နှင့် ထပ်မံတိုးချဲ့နိုင်မှုကို အားနည်းသွားစေမည်ဖြစ်၏။

  ပြင်ဆင်ထိန်းသိမ်းရေးကို အိမ်ခန်းနေ ပြည်သူများပါဝင်သော စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့တစ်ရပ် ဖွဲ့စည်း၍ တာဝန်ယူဆောင်ရွက်ရန် ခွင့်ပြုသင့်ပေသည်။ ဤသည်မှာ ပြည်သူတို့၏ ပူးပေါင်းပါဝင်မှု (Com-munity Participation) ကို အခြေတည်ခြင်းဖြစ်၍ ဒီမိုကရေစီလုပ် ထုံးလုပ်နည်းနှင့်လည်း ညီညွတ်သောလုပ်ရပ်ဖြစ်ပေသည်။ ယခင်ခေတ်အဆက်ဆက် အိမ်ရာစခန်းသာယာရေး   ကော်မတီများရှိခဲ့သော်လည်း   ပြင်ထိန်းရန်ပုံငွေ အလုံအလောက်မရှိသည့်အပြင် စီမံခန့်ခွဲမှုအတွက် ဥပဒေကျောထောက်နောက်ခံ အလွန်အားနည်းမှုများ ကြောင့် ကျားသေများပမာ   ဖြစ်ခဲ့ရကြောင်း တွေ့ရှိရပေသည်။

Ref : 7daydaily

Photo Credit : Social

Posted By : Wai Phyoe